Oh help… Mijn kind gaat bijna naar de basisschool!

Oh help….. Nog een maandje en dan is het zo ver: Féline gaat dan voor het eerst naar de basisschool! En stiekem heb ik daar redelijke moodswings over, kunnen we wel stellen. Want enerzijds weet ik natuurlijk dat het een logische stap is, ze wordt immers 4 en dan gaan kindjes nu eenmaal naar school. Ook weet ik dat ze er ‘aan toe is’ en dat het tijd is voor een volgende stap. Maar anderzijds.. ben ik zo gewend aan bijna 4 jaar waarin ze 5 van de 7 dagen gewoon thuis was, bij mij.

Parttime werken
Sinds haar geboorte ben ik parttime gaan werken. Twee dagen per week gaat ze naar het kinderdagverblijf (samen met haar zusje). De andere dagen probeer ik zoveel mogelijk vrij te zijn van werk. Dingen die ik toch perse moet doen, doe ik in de avonduren als de meisjes in bed liggen. Het kinderdagverblijf waar ze die twee dagen heen gaan is hier om de hoek, en het is een hele fijne plek die veilig en vertrouwd voelt. Voor mij is dat een prima afwisseling op de dagen samen. Maar juist die dagen samen zijn echt de dagen waar ik het meeste van geniet! Lekker rustig aan doen, een beetje rommelen in huis, of juist een dagje weg of iets spontaans doen. Dat die vrijheid er straks niet meer is, zal enorm wennen zijn denk ik. (Om nog maar te zwijgen over vakanties die noodgedwongen in het hoogseizoen moeten – aaaargh).

Ochtendroutine
Ook zal onze ochtend routine een kleine aanpassing her en der nodig hebben. Het komt nu namelijk regelmatig voor dat we rond 9 uur nog niet allemaal aangekleed zijn, terwijl Féline straks toch echt om 8.20 uur in de klas moet verschijnen. Fris en fruitig en met een ontbijtje achter de kiezen. En dat dan vijf dagen per week – ik zou me al bijna gaan verheugen op de schoolvakanties.

Maar, genoeg gejankt, want er is ook een positieve kant. Féline heeft er namelijk wel écht zin in (vooralsnog). Ze heeft het er de afgelopen maanden regelmatig over, en ik merk ook wel dat ze het op het kinderdagverblijf wel een beetje gezien heeft. Ze is heel leergierig en ze speelt graag met andere kindjes samen. De uurtjes dat zij straks op school zit hebben wij wat meer rust in huis, wat ook wel weer lekker is, zeker als ik straks hoogzwanger ben of de baby er net is. En ik kijk er ook wel weer naar uit hoor, om haar een grote stap in haar ontwikkeling te zien maken.

daar ging ze hoor.. op naar de kennismaking met de juf!

Kennismaking
Gisteren hadden we de kennismaking met één van de juffen van haar klas. Een lieve juf die ook echt gemáákt leek te zijn voor het vak. 22 kindjes in de klas (dat vond ik ook nog wel een meevaller, ik hoor soms 30) en Féline’s stoeltje stond al klaar. Ze was eerst verlegen maar ze kwam – voor haar doen – al vrij snel op gang en na een half uurtje konden we duidelijk aan haar zien dat ze het enorm leuk vond. Dat laatste gold ook voor mij, maar het was ook wel even een reality shock: over een maand brengt ze dus een groot deel van haar tijd hier door – en wel zonder mij. In de timmerhoek (met een hamer en een zaag), in de knutselhoek (met gewone scharen, niet de babyschaartjes die wij thuis hebben), met een gymzaal (met daarin een klimrek tot aan het plafond), kortom: één grote gevarenzone in de ogen van de (over)bezorgde ouder.
Maar ja. Loslaten, hè. Ik ga er nog even hard op oefenen.