A baby on it’s way…

Wie mij volgt op Instagram (of wie mij gewoon kent, ik noem even wat geks) weet dat er in ons huis twee kleine meisjes rondlopen, één van bijna 4, en één van 1,5 jaar oud. Toen ik afgelopen juli ontdekte dat ik weer zwanger was, zag ik het al helemaal voor me: een gezin met drie meisjes op een rij. Dat was qua geslacht niet eens zozeer een wens, meer een beeld dat ik had bij ons. De eerste weken van de zwangerschap verliepen daarbij ook nog eens exact hetzelfde als mijn tweede zwangerschap dus… Dat kon toch haast niet missen en deze baby zou wederom een meisje worden!

Op een avond zat ik wat te scrollen en stuitte ik op een artikel over de nub-theorie. Die theorie kwam mij wel bekend voor, maar bij mijn vorige zwangerschappen had ik hier nog nooit naar omgekeken.
Even heel kort samengevat: Je kan deze theorie het beste toepassen bij een echo die gemaakt is tussen de 12 – 14 weken zwangerschap, en die had ik nou net eentje liggen. Vóór die termijn hebben alle baby’s hetzelfde ‘bobbeltje’ – de nub dus – maar rond deze termijn groeit het bij jongens uit tot een piemeltje – de nub wijst dan omhoog – en bij meisjes tot een clitoris – de nub loopt dan in rechte lijn met de ruggenwervel. Meer over de nub-theorie lees je hier. 

Ik pakte de echo erbij en… Kon maar één ding constateren. Deze baby is geen meisje, maar een jongen! Natuurlijk bleef het wel de vraag of ik niet naar een navelstreng/bovenbeen/iets anders aan het kijken was in plaats van de nub, maar toch was ik behoorlijk overtuigd.

Echo1
De 12 weken echo, met daarop een duidelijk zichtbare ‘nub’

Twee weken later hadden wij onze (vrij vroege, met 14 weken) geslachtsbepalende echo. We namen de meisjes mee en daar gingen we. Eenmaal geïnstalleerd en wel verscheen de baby in beeld. De echoscopiste vroeg of wij al een vermoeden hadden, ik vertelde over ‘mijn’ theorie, en voilà.. Daar was het verlossende antwoord, de theorie klopte en er groeit inderdaad een jongetje in mijn buik! Wow!