Hoe doet zij het? – Nieuwe rubriek

moederschap en werk combineren

Moeder zijn en werken: het is een veelbesproken onderwerp. ‘Vroeger’ was het ongebruikelijk voor (getrouwde) vrouwen om überhaupt te werken: een golf van emancipatie in de jaren ’60 en ’70 heeft daar verandering in gebracht. Maar ook in de periode daarna stopten veel vrouwen nog altijd met werken als zij eenmaal kinderen kregen.
Het was pas veel later dat vrouwen bleven werken als zij kinderen op de wereld hadden gezet. Met dank aan de opkomst van goede kinderopvang is het prima mogelijk om als moeder te blijven werken: parttime of zelfs fulltime. Maar ook nu hoor ik nog regelmatig mama’s om me heen die bewust kiezen voor een aantal jaren zonder werk, om zich fulltime op de zorg voor hun kinderen toe te kunnen leggen. Het kan allemaal (afhankelijk van je persoonlijke situatie natuurlijk) en er bestaat ook absoluut geen goed of fout op dit vlak.

In deze rubriek op de blog zal ik wekelijks moeders vragen om te vertellen over hun persoonlijke keuzes op werkgebied. Ik denk namelijk dat dat heel inspirerend kan zijn. Hoe combineren zij het moederschap met een carrière? Of waarom heeft zij juist gekozen voor een periode zónder carrière, en hoe bevalt dit haar? Hoe kom je tot de perfecte balans tussen werk en moederschap? Zoveel moeders, zoveel verhalen. Ik denk dat dit een inspiratie kan zijn voor ons allemaal én voor aanstaande moeders.
En wil je zelf je verhaal delen? Mail mij vooral op hello@andthekids.nl

Mijn eigen verhaal in het kort
Na mijn studie ben ik vrijwel direct voor mezelf begonnen. Ik maakte een behoorlijk goede start, en na ongeveer een half jaar betrok ik mijn eigen kantoorruimte op de Maliebaan in Utrecht. Een heerlijke plek waar ik altijd met veel plezier gewerkt heb. Toen ik in 2013 zwanger raakte, wist ik direct dat er dingen ingrijpend zouden veranderen, ook op werkgebied. Tot die tijd werkte ik fulltime, maar in mijn zwangerschap ben ik al minder gaan werken doordat ik mij niet altijd even fit voelde. We besloten samen dat ik, na de komst van onze dochter, parttime zou gaan werken, twee of drie dagen per week. Ik betwijfelde of ik met een parttime werkbestaan de huur voor mijn kantoor nog wel goed zou kunnen opbrengen. Om het zekere voor het onzekere te nemen heb ik mijn kantoor toen opgezegd en ben ik tegen het einde van de zwangerschap vanuit huis gaan werken. Heerlijk, want dat betekende tussendoor veel uurtjes slapend op de bank.

Toen onze dochter eenmaal geboren was ben ik, zoals van tevoren bedacht, twee dagen gaan werken. Dat beviel goed en stiekem vond (en vind) ik de dagen waarop ik niet werkte het allerleukste. Maar het is vooral de afwisseling die het een succes maakt voor mij.
In drukke periodes zijn twee dagen echter veel te weinig. Dan is het ook altijd zoeken: kan ik nog een extra dag opvang regelen of word het in de avonduren werken? Ik heb gelukkig inmiddels een aantal collega’s gevonden met wie ik veel werk deel, dus in drukke tijden (of bijvoorbeeld tijdens zwangerschapsverlof) kan ik mijn werk ook makkelijk ‘uitbesteden’. Dat is een ideale oplossing voor mij.
Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: het blijft bij mij altijd een beetje een worsteling om te zoeken naar de ideale balans. Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik snel naar mijn laptop grijp als de kinderen even rustig spelen, in plaats van dat ik echt ‘bij ze ben’. Of dat ik toch probeer dat ene telefoontje tussendoor te doen, of dat ik ’s avonds te laat nog aan het werk ben. Twee dagen is voor mijn werk eigenlijk te weinig, maar drie voelt voor mij als veel. Bovendien is de kinderopvang in Utrecht niet optimaal in beschikbaarheid dus een extra dag is (op onze huidige opvang) vaak ook gewoon onmogelijk. Tegelijkertijd denk ik ook dat dit een beetje synoniem is voor ondernemen: je verantwoordelijkheidsgevoel voor je werk staat eigenlijk altijd aan.
Misschien dus maar een kwestie van accepteren?