De eerste keer naar de basisschool

eerste dag basisschool

Het zou best knap zijn als het je ontgaan is – anderhalve week geleden werd Féline 4 jaar oud. Haar verjaardag was middenin de kerstvakantie dus wij tilden het hele basisschool-gebeuren voor het gemak naar het nieuwe jaar. Dat leek steeds zo ver weg, maar vanochtend was het moment dan toch écht daar. Féline ging voor de eerste keer naar de basisschool! Zijzelf had er vooral heel veel zin in. Ik daarentegen toch echt wat minder, hoe leuk het allemaal óngetwijfeld ook gaat worden. Ik schreef daar al eens eerder over. 

De nacht van zondag naar maandag sliep ik een beetje onrustig – iets wat al gauw het geval is zo in een zwangerschap. Gelukkig was ik de enige in huis die daar last van had – ik was dan ook als eerste en enige al vóór 7 uur wakker. Fast forward naar 8.15 uur, want daar gingen we: op naar school! Met een opgewekte Féline tussen ons in liepen we naar haar nieuwe school, die bijna letterlijk bij ons om de hoek ligt. Een rugzakje op haar rug, met daarin een reserve outfit (you never know), een beker drinken en een bakje fruit. Een paar minuten later liepen we het schoolplein op, om vervolgens binnen te komen in een wirwar aan ouders en kinderen, op en neer sjezend tussen klaslokalen, tien-uurtjes-bakken, luizenzakken en kapstokken. We liepen naar het juiste klaslokaal en daar stond… Niet dé juf. Shit. Een invaljuf, op haar allereerste schooldag. En dan ook nog eens een invaljuf die pas voor de tweede keer op deze school was, en dus eigenlijk ook niet echt een idee had van hoe of wat. En dat ook gewoon zei. Okééé.

eerste dag basisschool

Ik keek de klas rond en zag vooral heel veel jongens én vooral heel veel kinderen die toch wel een kop groter zijn dan ons (ineens weer mini-)meisje. Wat leek ze opeens weer klein en wat waren al die kinderen groot. En druk. We parkeerden Féline op een stoeltje, mak nam ze plaats en ze keek de kring rond. Ik zag haar blik. Die was niet zo enthousiast meer – net als mijn gevoel. De neiging om haar tas weer uit de luizenzak te toveren en huiswaarts te keren stak op. Maar ja, die neiging moest natuurlijk onderdrukt worden. Diep zuchten en haar met een gemaakt enthousiasme véél plezier wensen. Nogmaals vertellen dat ik er over drie uurtjes alweer zou zijn om haar op te halen. Geen tranen tot zover, dat was een goed teken. Dus hup, daar gingen we, het lokaal weer uit, op naar huis. Nog één blik achterom en ik zag een licht panische maar dapper zwaaiende Féline op haar stoeltje zitten. Ik zwaaide terug door het raam in de deur – weer die neiging om terug te rennen en haar gewoon weer mee te nemen. Maar nee. Omdraaien en doorlopen, naar buiten. Tussen alle krioelende ouders door baanden we ons een weg naar buiten – ik met enigszins moeilijk zicht door de opkomende tranen. Wat was ik blij dat zij dat niet zag. En zal dit ooit echt wennen?

Zo kwam het dus, dat niet zij maar ik op de eerste schooldag een paar tranen moest wegpinken. En dat niet zij (zo hoorde ik later) maar ik de uren wegkeek tot de ochtend weer voorbij was. Toen het bijna 12.00 uur was trok ik dan ook een sprintje (oké, bij wijze van, dan) naar de school en wachtte ik met smart tot ze naar buiten zou komen – klaar om een sippe, vermoeide dochter mee naar huis te nemen. Ze had het vast net zo zwaar gehad als ik. Maar…. Niets bleek minder waar.. Want toen ik haar aan de hand van de invaljuf in de deuropening zag verschijnen wist ik genoeg. Niks sippe, vermoeide dochter. Hallo blije, enthousiaste dochter! Ze was vrolijk, had het spannend gevonden maar ook erg leuk. De rest van de middag kwamen de verhalen, beetje bij beetje. Verhalen die allemaal begonnen met: ‘Weet je, mama, …..’ en die allemaal even enthousiast verteld werden.

Woensdag mag ze weer, en ik heb er ineens ietsje meer vertrouwen in gekregen… 🙂

eerste dag basisschool
Een blij meisje!

2 thoughts on “De eerste keer naar de basisschool

  1. Oh wat lijkt mij dat ook spannend zeg! Een hele andere en nieuwe fase dan die eerste jaren op de creche (of bij de oppas, thuis, oma whatever). Ik kan me helemaal voorstellen dat je een traantje weg moest pinken. Maar wat een dappere dochter heb je, dat ze netjes ging zitten en zwaaien. Komt helemaal goed zo te horen!

Comments are closed.