Wat ik me niet besefte toen ik moeder werd..

veranderingen moederschap

Ze zeggen wel eens: bij de geboorte van een baby wordt tegelijkertijd een moeder geboren. En zo is het maar net – een heel nieuw hoofdstuk in je leven begint op het moment dat je een kind op de wereld zet. Natuurlijk wist ik van te voren wel dat dat een grote verandering zou worden. Maar wat ik me niet besefte toen ik moeder werd, is dat …….

  • er (voorgoed?) een einde komt aan het ‘onbezorgde leven’. Je rolt van de ene zorg, zo de andere in. In de zwangerschap begint het al (gaat alles wel goed? voel ik de baby wel genoeg bewegen?), en zo blijft het. Ontwikkelt mijn kind zich goed genoeg, is dit gedrag normaal, is hij/zij niet te stil/druk/verlegen? Om nog maar te zwijgen over alle gevaren die je ineens overal in ziet (hete thee! trappen! auto’s!) Of wat te denken van nachtmerries over je kind in een ziekenhuisbed, en dat beeld dat je vervolgens niet meer van je netvlies af krijgt. Ik heb zulke dromen regelmatig en heb dan de halve ochtend nodig om het beeld weer een beetje kwijt te raken.
  • eten waar je zin in hebt niet zomaar meer mogelijk is. Mijn kinderen spitsen hun oren zodra ze een geluid uit de keukenkastjes horen, en rusten vervolgens niet voordat zij hetzelfde eten als ik. Maar qua avondeten prefereren ze natuurlijk precies het tegenovergestelde. Het liefst eten ze iedere avond pasta – ik zweer het. Zelf eet ik het liefst bijna nooit pasta.
  • je niet meer ‘zomaar’ even de deur uitstapt. Eerst moet er gedebatteerd worden over welke schoenen/jas gedragen zal worden, vervolgens moet dat ook nog daadwerkelijk aangetrokken worden. En waag het niet om ook maar een klein beetje te helpen, want dan wordt de jas/schoen helemaal uitgetrokken en opnieuw aangedaan, dit keer helemaal zélf. Meestal ontstaat er net op dat moment een poepluier – alles weer uit dus. En dan moet je ook nog denken aan je tas, je sleutels, telefoon, een speen, een flesje water, noem maar op. Nee, weg gaan met kinderen vind ik stiekem een hele onderneming.
  • je naast je moederlijke taken ook opvoedkundige taken krijgt, oftewel dat je je op sommige dagen ontpopt tot politieagent. En het ‘ergste’ hiervan vind ik dat je bijna altijd consequent móét zijn, anders heeft het in zijn geheel weinig zin. Dus ook als ik eigenlijk helemaal geen zin heb om haar te corrigeren of om een discussie te voeren, moet het soms toch. Zo vermoeiend.
  • er aan de was nóóit, maar dan ook nóóit een einde komt! ‘Vroeger’ was één dag per week genoeg om alle was te doen. Tegenwoordig draait de wasmachine hier bijna dagelijks. En dan is de wasmand soms leeg – dat is altijd maar voor even, héél even.
  • het leven ineens een stuk duurder wordt. Het begint al met de babykamer, maar het lijkt wel (of nee, volgens mij ís dat gewoon zo) of alles waar het woord ‘baby’ voor staat, automatisch duurder mag zijn. En ja, natúúrlijk moet Pietje/Keesje/Marie er wel een beetje leuk bij lopen, dus the shopping never stops. Dat laatste is an sich dan weer niet erg.
  • je altijd, maar dan ook écht altijd, verantwoordelijk bent voor iemand anders. Gezorgd moet er worden, dus ook midden in de nacht, ook als je ziek bent, en ook als je eigenlijk gewoon zin hebt om even alleen te zijn. ‘Me-time’ wordt een absolute zeldzaamheid als je moeder wordt.

Maar ja. Je krijgt er zoveel voor terug, hè. En ook dat is een op waarheid gebaseerd cliché, ik zou niet anders willen.

Oh en die babyvoetjes boven dit artikel… Die zijn van Fleur toen zij een maand oud was. Je zou ze willen opeten, toch? Foto van Eline Visscher Fotografie. 

2 thoughts on “Wat ik me niet besefte toen ik moeder werd..

  1. Oh zo waar! Ik vind vooral het puntje: de deur uitgaan (jas, schoenen aan enz enz) op dit moment REUZE vermoeiend! Maar van de leuke momenten geniet ik extra, ik zou het nooit, nooit, nooit willen missen!

    1. Vermoeiend is het zeker, haha. Overigens zijn wij er qua schoenen tegenwoordig snel uit: de jongste weigert iets anders aan te doen dan regenlaarzen, dus die strijd heb ik maar opgegeven.

Comments are closed.